InnerWeb
Przejdź do treści

Dobre praktyki dopuszczenia podwykonawców do pracy na terenie zakładu

Dopuszczenie podwykonawcy do pracy zawodzi najczęściej na styku trzech działów: kto szkoli, kto wydaje zezwolenie i kto kontroluje w terenie. Trzy praktyki porządkują ten styk: jedna ścieżka szkolenie, zezwolenie, kontrola, wyznaczony koordynator po stronie firmy zewnętrznej oraz kartoteka firm z terminami ważności.

4
warunki sprawdzane przy skanie kodu QR

Dlaczego dopuszczenie wymaga jednej ścieżki

Gdy szkolenie prowadzi dział BHP, zezwolenia wydaje utrzymanie ruchu, a wejście kontroluje ochrona, każdy z tych działów prowadzi własny rejestr. Na audycie okazuje się, że rejestry nie zgadzają się ze sobą: osoba ma zezwolenie, ale szkolenie wygasło, albo przeszła szkolenie, a nie ma jej na liście wejść.

W zakładach, w których równolegle pracuje kilkanaście firm, jedna ścieżka kosztuje mniej niż utrzymywanie trzech rejestrów. W jednym z wdrożeń w zakładzie chemicznym, podmiocie kluczowym NIS2 współpracującym z ok. 20 firmami zewnętrznymi, ścieżkę szkolenie, zezwolenie, kontrola zbudowano na jednej instancji, a zapis całej ścieżki służy jako materiał dowodowy dla inspekcji pracy, audytu korporacyjnego i ubezpieczyciela.

Praktyka 1: jedna ścieżka szkolenie, zezwolenie, kontrola

Ścieżka ma stałą kolejność. Najpierw imienne zaproszenie i szkolenie z testem, potem zezwolenie na pracę, na końcu kontrola w terenie lub na portierni. Każdy krok sprawdza poprzedni: zezwolenia nie da się wystawić osobie bez ważnego szkolenia i kwalifikacji, a kontrola przy wejściu pokazuje, czy wszystkie warunki są spełnione.

Na portierni skan kodu QR sprawdza cztery warunki: szkolenie, kwalifikacje do prac z zezwolenia, zezwolenie na dziś i aktywne konto. Brak jednego z nich to brak zgody z powodem widocznym na ekranie. Dobra praktyka mówi, że brak szkolenia oznacza brak zgody, a nie uwagę w raporcie.

Rejestry do uzgodnienia przed audytem

Rejestry do uzgodnienia przed audytemCztery osobne rejestry do uzgodnienia przed audytem kontra jedna ścieżka szkolenie, zezwolenie, kontrola.01234rejestryOsobne rejestry: Liczba rejestrów: 4 rejestry4Osobne rejestryJedna ścieżka: Liczba rejestrów: 1 rejestry1Jedna ścieżka
Źródło: Ilustracja: cztery rejestry (szkolenia, uprawnienia, zezwolenia, wejścia) kontra jedna ścieżka

Praktyka 2: koordynator po stronie firmy zewnętrznej

Każda firma zewnętrzna wyznacza koordynatora, który awizuje pracowników, zbiera ich dokumenty i składa wnioski o zezwolenia. Koordynator widzi tylko swoją firmę, więc nie ma dostępu do danych konkurencyjnych wykonawców. System pozwala zapisać domyślną osobę kontaktową firmy, używaną jako koordynator.

Rola koordynatora ma też wymiar prawny. Kodeks pracy w art. 208 nakłada na pracodawców, których pracownicy wykonują pracę w tym samym miejscu, obowiązek współpracy, ustalenia zasad współdziałania i wyznaczenia koordynatora. Wyznaczenie osoby po stronie firmy zewnętrznej i zapisanie jej w kartotece pomaga ten obowiązek wykazać; ogólny opis zagadnienia znajdziesz na stronie o odpowiedzialności za wypadek firmy zewnętrznej.

Praktyka 3: kartoteka firm z terminami

Kartoteka firm zewnętrznych zbiera w jednym miejscu firmy, ich pracowników, oczekujące zaproszenia i gości, a przy każdej osobie terminy ważności szkoleń, badań i uprawnień. Administrator zarządza nią w jednym panelu. Dla zakładu z ok. 20 wykonawcami to kilkadziesiąt do kilkuset rekordów, których nie da się rzetelnie prowadzić w arkuszu.

System ostrzega z wyprzedzeniem pracownika i pracodawcę przed wygaśnięciem badań i szkoleń. Raport tygodniowy o brakach szkoleń trafia do koordynatora firmy, zanim brygada pojawi się na terenie.

Praktyka 4: dowód na koniec, nie na początku audytu

Dowód dopuszczenia powinien powstawać jako skutek uboczny pracy, a nie jako osobne zadanie przed audytem. Gdy zaproszenie, wynik testu, oświadczenie, zezwolenie i skan wejścia zapisują się automatycznie, audytor dostaje ścieżkę jednego kliknięcia na osobę.

W podmiotach objętych NIS2 art. 21 wymienia wśród środków zarządzania ryzykiem szkolenia oraz bezpieczeństwo łańcucha dostaw. Taki zapis wspiera spełnienie wymogu i dostarcza dowodu do audytu, nie obiecując jednak zgodności prawnej samej w sobie.

Praktyka 5: strefy zagrożenia wybuchem i prace szczególnie niebezpieczne

Tam, gdzie występuje atmosfera wybuchowa, pracę kilku pracodawców koordynuje się zgodnie z dyrektywą 1999/92/WE i polskim rozporządzeniem wdrażającym. Zezwolenia na prace pożarowo niebezpieczne w strefach mają pisemną formę, a matryca dopuszczeń wiąże typ pracy z uprawnieniami. To dodatkowy powód, aby kolejność kroków wymuszał system, a nie pamięć brygadzisty.

Lista kontrolna

Materiał wideo

Często zadawane pytania

Czy koordynator firmy zewnętrznej musi być pracownikiem zakładu?

Nie. Koordynatorem jest osoba wyznaczona po stronie firmy zewnętrznej, która awizuje pracowników i składa wnioski. Po stronie zakładu zatwierdza je osoba odpowiedzialna za dane miejsce pracy.

Czy system steruje bramką?

Nie. Strażnik wpuszcza fizycznie, a system daje werdykt i zapis. Dzięki temu proces działa bez integracji z urządzeniami wejściowymi.

Od czego zacząć, gdy kartoteka jest w arkuszach?

Od zaimportowania firm i pracowników oraz przypisania plakietek lub kodów QR. Kontrola wejścia ma sens dopiero po wprowadzeniu kartoteki.

Źródła

Zbuduj jedną ścieżkę dopuszczenia

Porozmawiajmy o Waszym procesie. Pokażemy, jak połączyć szkolenie, zezwolenie i kontrolę w jednym rejestrze.

Porozmawiajmy