Co zabezpiecza klucz, a co nie
DESFire EV3 szyfruje dane sprzętowym AES z kluczami 128-bitowymi i numerem wersji klucza. Autentyczność danych potwierdza 8-bajtowy CMAC. Kto zna klucz aplikacji, może odczytać i zmienić jej dane, więc klucz jest ważniejszy od samej karty.
Losowy identyfikator nie jest elementem zarządzania kluczami. To funkcja prywatności: karta nie ujawnia stałego UID przy odczycie. Nie jest mechanizmem wyprowadzania kluczy, więc nie zwalnia z dywersyfikacji.
Dywersyfikacja: jeden klucz główny, wiele kluczy kart
W ekosystemach kart bezpiecznych dywersyfikacja kluczy opiera się m.in. na funkcji wyprowadzania kluczy wg NIST SP 800-108: każda karta ma klucz pochodny od klucza głównego i swojego UID. Wyciek klucza jednej karty nie otwiera pozostałych, a klucz główny nie opuszcza bezpiecznego środowiska.
UID ma 7 bajtów, więc wyprowadzanie jest powtarzalne i nie wymaga przechowywania osobnego klucza dla każdej karty w bazie. Jeśli karta pracuje z losowym identyfikatorem, ustal z dostawcą, w którym momencie czytnik pozna prawdziwy UID, bo od tego zależy wyprowadzenie klucza.
- Klucz główny przechowuj poza serwerem aplikacji, w module sprzętowym lub bezpiecznym depozycie.
- Kluczy kart nie zapisuj w bazie: wyprowadzaj je z klucza głównego i UID.
- Dla każdej aplikacji na karcie używaj innego klucza głównego.
Przykładowy udział kart w nowej wersji klucza (%)
Wersjonowanie kluczy po pierwszej partii
Numer wersji klucza jest po to, żeby po wydaniu pierwszej partii dało się wprowadzić drugą generację kluczy bez wymiany wszystkich kart naraz. Praktyka: karta w wersji 1 jest honorowana w okresie przejściowym, nowo wydawane karty dostają wersję 2, a stare podczas odbić są w locie przepisywane do nowej wersji.
Ustal na starcie politykę: kiedy zmieniamy wersję (planowo co określony okres, po incydencie, po odejściu osoby z dostępem do klucza), kto zatwierdza zmianę i jak długo trwa okres przejściowy. Okres dłuższy niż kwartał zwykle oznacza, że część kart nigdy nie zostanie przepisana.
Role, kopie i procedura awaryjna
Dobra praktyka to podział na administratora kluczy i operatora wydawania kart. Operator wydaje karty, ale nie zna klucza głównego. Administrator nie wydaje kart, a każdy dostęp do klucza jest zapisany. W małym zakładzie ten podział robi się między osobami z ochrony i IT.
Kopia zapasowa klucza głównego jest zapisem w dwóch miejscach, w tym jednym poza budynkiem. Procedura awaryjna opisuje, co robimy po utracie klucza: wydanie nowej generacji, wymiana kart w kolejności ryzyka i komunikat do pracowników.
Gdzie w tym jest InnerWeb
InnerWeb nie potrzebuje kluczy kart. Przyjmuje zdarzenia odbicia karty z systemu KD przez webhook i łączy je z kwalifikacjami i zezwoleniami. Klucze zostają po stronie zakładu i dostawcy KD, a karta szyfrowana nie zastępuje decyzji o dostępie: weryfikuje tożsamość nośnika, a o wejściu decydują uprawnienia po stronie systemu.
Lista kontrolna
Materiał wideo
Często zadawane pytania
Czy InnerWeb przechowuje klucze kart?
Nie. Klucze pozostają po stronie zakładu i dostawcy KD. InnerWeb przyjmuje tylko zdarzenia odbić z systemu KD.
Po co numer wersji klucza?
Pozwala wprowadzać nową generację kluczy etapami, bez jednoczesnej wymiany wszystkich kart.
Czy losowy identyfikator zastępuje dywersyfikację?
Nie. Ukrywa stały UID przy odczycie, ale nie wyprowadza kluczy kart.
Źródła
Zaplanuj klucze razem z integracją
Pomożemy ustalić granicę odpowiedzialności między KD a systemem uzupełniającym. Umów rozmowę z zespołem InnerWeb.
Porozmawiajmy