Czy obowiązuje trzymiesięczny limit jak przy monitoringu wizyjnym?
Nie automatycznie, ale nie wynika z tego swoboda. Art. 22(3) § 3 Kodeksu pracy odsyła do art. 22(2) tylko w zakresie § 6–10, czyli aktu wewnętrznego, terminu 14 dni, informacji na piśmie i oznakowania. Paragraf 3 z limitem nagrań do 3 miesięcy do tego katalogu nie należy, więc okresu przechowywania lokalizacji nie narzuca ustawa jedną liczbą.
Zamiast liczby ustawowej obowiązuje zasada z RODO: dane mają być przechowywane nie dłużej, niż to potrzebne do celu (art. 5 ust. 1 lit. e), i ograniczone do tego, co adekwatne (lit. c). Administrator sam wskazuje okres i musi umieć go uzasadnić przed inspektorem ochrony danych, Urzędem Ochrony Danych Osobowych albo Państwową Inspekcją Pracy.
Jak ustalić okres dla konkretnego celu?
Okres ustala się osobno dla każdego celu, a nie jedną wartością dla całego systemu. Lokalizacja używana do alarmu SOS i wykrywania bezruchu ma inny horyzont niż historia przejść używana do rozliczeń czy analizy zdarzeń. Opinie prawne opisują alarm jako odrębny cel oparty na art. 207 § 2 Kodeksu pracy, więc jego retencję zapisuje się w osobnym ustępie aktu wewnętrznego.
Praktyczna metoda składa się z czterech pytań. Do czego dane są potrzebne? Jak długo od zdarzenia można realnie z nich korzystać? Czy wystarczy wersja zagregowana? Kto i na jakiej podstawie ma do nich dostęp po upływie tego okresu?
- Cel bieżący (alarm, reakcja dyspozytora): dane potrzebne w chwili zdarzenia i na krótki czas analizy.
- Cel rozliczeniowy (czas obecności, zezwolenia): okres wynikający z innych przepisów i z terminów reklamacji.
- Cel dowodowy po zdarzeniu: zachowanie zapisów dotyczących konkretnego zdarzenia na czas postępowania.
- Cel statystyczny: dane zagregowane lub zanonimizowane zamiast osobowych.
Udział tabel w rozmiarze danych audytowych przed zmianą
Co z danymi zapisywanymi wyłącznie przez system?
Dane techniczne, takie jak sygnał obecności urządzenia noszonego czy historia lokalizacji, są w InnerWeb danymi źródłowymi, a nie czynnością człowieka. Ślad audytowy rejestruje dane, które może zmienić człowiek, natomiast zapisy tworzone wyłącznie przez system są poza nim, bo ich historia jest danymi źródłowymi.
Wniosek dla retencji: trzeba ustalić dwa niezależne okresy. Pierwszy dotyczy samych danych lokalizacyjnych, drugi dziennika zmian wykonanych przez ludzi (kto zmienił zezwolenie, regułę czy trasę obchodu). Dziennik zmian pełni funkcję dowodu rozliczalności i zwykle trzyma się go dłużej niż surowe punkty lokalizacji.
Dlaczego dziennik audytu nie powinien rosnąć bez kontroli?
Retencja dotyczy także dziennika. W jednej z analiz tabela agregacji czasu pobytu w lokalizacji zajmowała 6 331 MB, czyli 95% wszystkich tabel audytowych, mimo że nie dokumentowała żadnej czynności człowieka. Jej wyłączenie z audytu zmniejszyło rozmiar dziennika, a dane źródłowe z heartbeatu pozostały.
Z kolei przegląd pokrycia porównał 127 encji z 60 audytowanymi i objął audytem 48 kolejnych; największa z dodanych tabel miała 5 825 wierszy, więc koszt jest pomijalny. Lekcja: dobierz obiekty do audytu według tego, czy zmienia je człowiek, a nie według rozmiaru, i wpisz to do dokumentacji retencji.
Jak zapisać okres w dokumentach i jak o nim informować?
Okres przechowywania pojawia się w trzech miejscach: w akcie wewnętrznym (regulamin, układ zbiorowy lub obwieszczenie), w informacji przekazywanej na piśmie przed dopuszczeniem do pracy oraz w rejestrze czynności przetwarzania. RODO art. 13 wymaga podania okresu przechowywania albo kryteriów jego ustalenia, a art. 30 rejestru czynności.
Najczęstszy błąd to rozbieżność: akt mówi o jednym okresie, rejestr o innym, a konfiguracja systemu realizuje trzeci. Przed uruchomieniem sprawdź zgodność wszystkich trzech źródeł i zapisz wynik porównania z datą jako dowód. Podpisane oświadczenie pracownika nie jest wymagane ustawowo, ale lista podpisów pomaga w kontroli PIP.
Czy pracownicy firm zewnętrznych mają ten sam okres?
Nie ma powodu, by mieli dłuższy. Wobec nich Kodeks pracy o monitoringu nie działa, a podstawą jest art. 6 ust. 1 lit. f RODO w powiązaniu z art. 208 i 304 Kodeksu pracy, jako osobna czynność przetwarzania. Skoro podstawa jest słabsza, okres powinien być nie dłuższy niż dla własnej załogi, a najlepiej krótszy i zapisany w odrębnej informacji.
Lista kontrolna
Materiał wideo
Często zadawane pytania
Czy 3 miesiące to bezpieczna wartość domyślna dla lokalizacji?
Może być punktem wyjścia, ale nie jest wymogiem. Liczy się uzasadnienie wynikające z celu. Dla alarmów i bezruchu okres bywa krótszy, dla dowodów po zdarzeniu dłuższy dla konkretnej sprawy.
Czy dane po upływie okresu trzeba usuwać, czy wystarczy anonimizacja?
Zasada ograniczenia przechowywania dopuszcza oba podejścia, o ile po anonimizacji nie da się zidentyfikować osoby. Zapisz wybraną metodę w rejestrze czynności.
Czy zmiana okresu wymaga ponownej informacji dla załogi?
Tak, jeśli okres jest elementem informacji przekazanej na piśmie. Zmianę aktu wewnętrznego traktuj jak nowe ogłoszenie i zachowaj dowód przekazania.
Jak udowodnić, że usunięcie danych faktycznie nastąpiło?
Zachowaj wpis z konfiguracji okresu, datę zmiany i wynik przeglądu retencji. Ślad audytowy pokazuje, kto i kiedy zmienił ustawienia, które da się zmienić ręcznie.
Źródła
Ustalmy okresy retencji razem z Państwa działem prawnym
Pokażemy na demo, jak konfiguruje się okresy przechowywania i jak ślad audytowy dokumentuje zmiany. Umów rozmowę z zespołem InnerWeb.
Porozmawiajmy