Zasada: nie ruszamy czytników
InnerWeb nie produkuje ani nie wymienia czytników i kart kontroli dostępu. Integruje się z istniejącym systemem KD klienta: przyjmuje zdarzenia odbicia karty przez webhook i łączy je z kwalifikacjami, zezwoleniami, obecnością i RCP. Dla działu IT oznacza to prostą granicę odpowiedzialności: dostawca KD odpowiada za czytniki, karty i kontrolery, a system uzupełniający za logikę wokół odbicia.
Dzięki temu integracja nie wymaga wymiany sprzętu, a zmiana technologii karty po stronie KD, na przykład przejście na DESFire, nie wymaga zmiany logiki zezwoleń. System uzupełniający pozostaje niezależnym systemem obok istniejących KD, RCP, HR i ERP.
Krok 1: specyfikacja zdarzenia dla dostawcy KD
Pierwszy dokument to specyfikacja zdarzenia odbicia, którą dział IT przekazuje dostawcy KD. Wzorzec z wdrożenia u producenta opakowań zakłada integrację odbić kart z systemu KD do RCP według specyfikacji dla dostawcy KD, bez czytników InnerWeb. Specyfikacja opisuje, jakie pola ma zawierać zdarzenie i jak je dostarczyć.
Wymagania specyfikacji są następujące: system KD wysyła zdarzenia w czasie rzeczywistym, a każde zdarzenie niesie identyfikator pracownika w uzgodnionej postaci, czas zdarzenia odczytany z czytnika, identyfikator czytnika, kierunek przejścia (wejście lub wyjście) oraz identyfikator zdarzenia. InnerWeb przyjmuje je przez uwierzytelniony webhook; dostęp odbywa się na tokenie o ograniczonym czasie ważności, odnawianym automatycznie przez integrację. Zasada minimalizacji danych mówi, że nie przesyłamy numeru karty, jeśli identyfikator pracownika wystarczy.
Krok 2: dopasuj czytniki do miejsc w systemie
Odbicie z czytnika bez przypisanego miejsca, czyli punktu akcji, nie uruchamia alarmu szkoleniowego. Konfiguracja czytników musi więc odpowiadać lokalizacjom w systemie. Dział IT prowadzi tabelę: identyfikator czytnika w KD, nazwa miejsca w systemie, rodzaj miejsca, na przykład brama główna, wejście do hali lub magazyn.
Tabelę uzupełnia się razem z ochroną i BHP, bo to oni wiedzą, które drzwi mają znaczenie dla szkoleń i zezwoleń. Błąd na tym etapie jest najczęstszą przyczyną „działającej integracji, która niczego nie robi”.
Krok 3: kierunek przejścia i identyfikator zdarzenia
Kierunek przejścia i identyfikator zdarzenia to wymagania wobec systemu KD, a nie dodatki. Zdarzenie z kierunkiem pozwala sparować wejście z wyjściem i policzyć obecność, a identyfikator pozwala odrzucić duplikat, gdy ten sam przekaz dotrze dwa razy. Czas zdarzenia pochodzi z czytnika, więc kolejność odbić jest wiarygodna także wtedy, gdy dostarczenie zdarzenia się opóźni.
Zasady parowania wejść i wyjść oraz odrzucania duplikatów ustala się w specyfikacji razem z dostawcą KD i zakładem; nie jest to gotowa funkcja do włączenia. Punktem wyjścia do rozmowy bywa okno parowania rzędu kilkunastu godzin i próg duplikatu rzędu kilku minut, ale dla pracy na trzy zmiany wartości trzeba dostosować, a zakład powinien zaakceptować reguły pisemnie. Jeśli czytnik po stronie KD nie zna kierunku, jest to fakt techniczny po stronie systemu KD i wymaga uzgodnienia sposobu uzupełnienia kierunku w specyfikacji.
Krok 4: wybór kanału dostarczania zdarzeń
Webhook to najprostszy kanał, ale nie zawsze możliwy. Gdy sieć zakładu blokuje ruch wychodzący z serwera aplikacji, webhooki wychodzące mogą być kolejkowane w tabeli outbox, a odbiór następuje innym kanałem uzgodnionym z klientem. Dział IT powinien ustalić to na początku, bo zmiana kanału po starcie oznacza ponowne testy.
Warto zapytać o zasady sieci zakładu już na etapie specyfikacji: czy serwer KD może inicjować połączenie na zewnątrz, czy tylko wewnątrz sieci, i kto zarządza regułami zapory.
Krok 5: trzy pułapki, które kosztują tygodnie
Pierwsza pułapka to dane tylko jako ślad. Import kont z systemu KD nie zastępuje strumienia zdarzeń: rejestr obecności wymaga osobnej specyfikacji zdarzeń z czasem, kierunkiem i identyfikatorem, której nie zastąpi sam import kont.
Druga pułapka to różne identyfikatory osoby w KD, RCP i systemie szkoleń. Jeśli w każdym systemie pracownik ma inny identyfikator, połączenie zdarzeń staje się ręczne. Warto ustalić jeden klucz łączący przed uruchomieniem.
Trzecia pułapka to brak testu na prawdziwym odbiciu. Zdarzenie testowe z narzędzia dostawcy KD przechodzi, a prawdziwe odbicie z bramy nie, bo czytnik nie ma miejsca w tabeli z kroku 2. Test końcowy wykonuje się kartą w czytniku.
Krok 6: dowód dla audytora
Po uruchomieniu zakład powinien mieć trzy dokumenty: specyfikację zdarzenia, tabelę czytników i miejsc oraz protokół testu z odbiciem karty na bramie i widocznym efektem w systemie. Dla audytora to komplet dowodów, że integracja działa tak, jak opisano.
Dopisz do dokumentacji procedurę awaryjną: co się dzieje, gdy zdarzenia nie dochodzą. Zakład powinien wiedzieć, kto i jak uzupełnia brakujące zdarzenia z systemu KD, i w jakim terminie, a zasady uzgadnia się w specyfikacji z dostawcą KD.
Materiał wideo
Często zadawane pytania
Czy integracja wymaga zmiany czytników?
Nie. System KD wysyła zdarzenia, a system uzupełniający je przyjmuje. Czytniki i karty pozostają w gestii dostawcy KD i klienta.
Jakie wymagania spełnia zdarzenie z systemu KD?
System KD wysyła zdarzenia w czasie rzeczywistym, z czasem z czytnika, kierunkiem i identyfikatorem zdarzenia. Zasady parowania wejść i wyjść oraz odrzucania duplikatów ustala się w specyfikacji z dostawcą KD.
Co, jeśli sieć zakładu nie pozwala na webhook wychodzący?
Webhooki można kolejkować w tabeli outbox, a odbiór następuje innym kanałem uzgodnionym z klientem. Ustala się to na etapie specyfikacji.
Chcesz połączyć KD z zezwoleniami?
Przekażemy dostawcy KD specyfikację zdarzenia i uruchomimy integrację bez ruszania czytników. Umów rozmowę lub demo.
Porozmawiajmy