Punkt wyjścia: ręczne testy z nagrań sesji
Od czerwca do września 2026 testerzy przechodzili system krok po kroku, a ich sesje były nagrywane. Takie nagrania mają dużą wartość, bo pokazują prawdziwy sposób pracy z aplikacją: kolejność kliknięć, miejsca wahania, błędy, które pojawiają się dopiero przy konkretnym ciągu czynności. Mają jednak jedną wadę: nie da się ich powtórzyć na żądanie po każdej zmianie w kodzie.
Zespół wdrożeniowy postawił więc pytanie praktyczne: ile z tej wiedzy da się zamienić w scenariusze, które uruchamiają się same. Odpowiedzią był pakiet testów przeglądarkowych obejmujący 242 testy w 31 plikach. Pakiet uruchamia prawdziwą przeglądarkę na prawdziwym backendzie, a nie atrapę, dlatego przechodzi tę samą drogę co użytkownik.
Jak wyglądał porting scenariuszy
Porting oznacza przepisanie każdego nagranego scenariusza na test automatyczny: logowanie, wejście do panelu administracyjnego, planowanie prac, zezwolenia na prace, zgłoszenia, dokumentacja, mapy i analityka. Zakres odpowiada temu, co robi człowiek w zakładzie, a nie temu, co wygodnie sprawdzić z poziomu kodu.
Ważny szczegół techniczny: baza testowa jest odtwarzana z migracji raz na przebieg testów. Dzięki temu wynik nie zależy od danych zostawionych przez poprzednie uruchomienie, a test, który przeszedł wczoraj, nie przejdzie dziś wyłącznie dlatego, że ktoś zmienił rekord.
Reguła twardego błędu
Test kończy się niepowodzeniem automatycznie, gdy w przeglądarce pojawi się nieprzechwycony wyjątek JavaScript albo odpowiedź serwera z klasy 5xx. Tester nie musi tego zauważyć na ekranie: błąd, który użytkownik mógłby ominąć odświeżeniem strony, i tak zatrzymuje przebieg.
Defekty z portowania scenariuszy: stan po 2 dniach
Co znaleziono: 13 defektów
Przy przenoszeniu scenariuszy znaleziono 13 defektów aplikacji. Największą wartością tej liczby jest moment wykrycia: defekty znaleziono w trakcie przygotowania testów, zanim zobaczył je użytkownik na hali lub w biurze zakładu. Dla systemu, który odpowiada za zezwolenia na prace i alarmy, różnica między wykryciem u dostawcy a wykryciem u operatora jest istotna.
Defekty nie wyglądały jak awarie z nagłówków. Były to rozbieżności na styku modułów, błędy widoczne dopiero przy określonym ciągu kroków i zachowania, których testy jednostkowe nie łapią, bo działają na atrapie API. To typowy profil usterek wykrywanych przez testy przeglądarkowe: nie błąd w pojedynczej funkcji, lecz w przepływie.
- 13 defektów znalezionych przy portowaniu scenariuszy
- 7 z nich naprawionych w ciągu dwóch dni
- pozostałe 6 oznaczonych w testach jako znane, z numerem zgłoszenia
- każdy naprawiony defekt zostawił po sobie test regresji
Naprawa w dwa dni i zamiana defektu w test regresji
Siedem z 13 defektów naprawiono w ciągu dwóch dni. Szybkość wynikała z tego, że każdy defekt przyszedł już z odtwarzalnym scenariuszem: nie trzeba było dopytywać, jak go wywołać. Programista dostawał test, który się wywala, i zadanie sprowadzało się do doprowadzenia go do zielonego wyniku.
Po naprawie test nie znika. Staje się zwykłym testem regresji, który przy każdym kolejnym uruchomieniu sprawdza, czy ten sam błąd nie wrócił. W ten sposób lista naprawionych usterek zamienia się w trwałą ochronę, a nie w wpis w historii zgłoszeń.
Sześć znanych błędów bez ukrywania
Błędy, których nie naprawiono od razu, nie zostały pominięte. Znany, jeszcze nienaprawiony błąd jest oznaczany w teście jako oczekiwane niepowodzenie z numerem zgłoszenia, nigdy jako pominięcie testu. Różnica jest zasadnicza: pominięty test milczy, a test z oczekiwanym niepowodzeniem pozostaje w pakiecie i dalej pilnuje obszaru.
Po naprawie test sam zgłasza, że adnotację trzeba usunąć. Nikt nie musi pamiętać o sprzątaniu, a lista znanych błędów w pakiecie zawsze zgadza się z rzeczywistością. Dla audytora lub kierownika IT zakładu to czytelny dowód, że dostawca prowadzi rejestr znanych usterek i nie wygasza ich cichym wyłączeniem testów.
Wnioski dla zakładu, który odbiera system
Pierwszy wniosek: ręczne nagrania są dobrym surowcem, ale dopiero zamiana na scenariusze automatyczne daje powtarzalność. Drugi: pakiet pracujący na prawdziwej przeglądarce i prawdziwym backendzie łapie błędy widoczne dla użytkownika, których testy jednostkowe nie wykryją. Trzeci: jawny rejestr znanych błędów jest bezpieczniejszy niż pusta lista.
Pełny zestaw trwa około 2–2,5 godziny, więc nie blokuje codziennego scalania zmian; uruchamia się go na żądanie oraz automatycznie w weekendy o północy. Dla klienta oznacza to, że przed aktualizacją istnieje świeży wynik z ostatniego przebiegu, który można poprosić o pokazanie.
Lista kontrolna
Materiał wideo
Często zadawane pytania
Czy testy E2E zastępują testy jednostkowe?
Nie. Testy jednostkowe sprawdzają pojedyncze funkcje szybko i tanio. Testy przeglądarkowe sprawdzają przepływ widziany przez użytkownika i łapią błędy, których test na atrapie API nie zobaczy. Oba rodzaje się uzupełniają.
Dlaczego nie pomijać znanych błędów w testach?
Pominięty test przestaje pilnować obszaru i nikt nie wie, że błąd nadal istnieje. Oczekiwane niepowodzenie z numerem zgłoszenia zostaje w pakiecie, a po naprawie test sam zgłasza, że adnotację trzeba usunąć.
Jak często uruchamiany jest pełny zestaw testów?
Pełny zestaw trwa około 2–2,5 godziny. Uruchamia się go na żądanie oraz automatycznie w weekendy o północy, bez blokowania scalania zmian.
Zobacz, jak testujemy zmiany przed wdrożeniem
Porozmawiajmy o tym, jakie testy regresji i jaki rejestr znanych błędów chcecie widzieć u dostawcy systemu bezpieczeństwa pracy.
Porozmawiajmy