Co dokładnie oznacza minimum pięciu odczytów
Heartbeat urządzenia noszonego niesie listę słyszanych radiolatarni oraz moc sygnału każdej z nich. System ma dwa tryby wyliczenia położenia. Prostszy wybiera najbliższą lokalizację na podstawie mocy sygnału. Tryb 3D wylicza pozycję trójwymiarową algorytmem ewolucyjnym i wymaga odczytów z co najmniej 5 radiolatarni.
Liczba pięć dotyczy odczytów w jednym cyklu, nie liczby nadajników w całym budynku. Nadajnik zawieszony na parterze, którego sygnał przebija strop i dociera na pierwsze piętro, liczy się jako odczyt, ale o niskiej mocy, więc wnosi do pozycji niewiele. Dlatego przy projekcie liczymy nadajniki, które pracownik słyszy wyraźnie, a nie wszystkie, które teoretycznie sięgają.
Gęstość bazowa a wymóg trójwymiarowy
Zalecenie bazowe dla budynku to jeden nadajnik na 100–200 m² powierzchni. Dla pomieszczenia o powierzchni 400 m² daje to od 2 do 4 nadajników, czyli mniej niż 5. Sama gęstość bazowa wystarcza więc do ustalenia, w którym pomieszczeniu lub na której kondygnacji pracownik się znajduje, ale nie do pełnej pozycji 3D.
Wniosek praktyczny: trójwymiarowa pozycja wewnątrz budynku jest decyzją o zagęszczeniu, a nie ustawieniem w konfiguracji. Jeśli dla danego obszaru wystarcza informacja typu hala, piętro, pomieszczenie, zostajemy przy trybie prostszym i oszczędzamy nadajniki. Jeśli dyspozytor ma widzieć, na której wysokości pracuje człowiek, na przykład na antresoli lub na platformie, zagęszczamy układ tylko w tym obszarze.
Nadajniki na pomieszczenie 400 m² a próg trybu 3D
Układ pionowy: nadajniki na kilku kondygnacjach
W budynku wielopiętrowym algorytm potrzebuje punktów odniesienia rozłożonych także w pionie. Pięć nadajników leżących w jednej płaszczyźnie podłogi poprawnie wyznaczy położenie na planie, ale słabo rozróżni wysokość. Dobrą praktyką jest rozmieszczenie nadajników naprzemiennie na dwóch poziomach (nad drzwiami i przy suficie lub na różnych kondygnacjach), tak aby pracownik na dowolnym piętrze słyszał nadajniki także z piętra obok.
Selektor kondygnacji na mapie (parter, 1, 2 i dalej) pokazuje piętra, więc układ nadajników projektuje się razem z edytorem struktury zakładu: budynek, liczba kondygnacji, wyposażenie. Różnicę między piętrami widać wtedy na mapie bez dodatkowej konfiguracji.
- Klatki schodowe i szyby: nadajnik na każdym półpiętrze stabilizuje przejście między kondygnacjami.
- Stropy żelbetowe tłumią sygnał mocniej niż ściany działowe, więc na stropie liczymy z mniejszym zasięgiem pionowym.
- Nadajniki montujemy na stałych elementach konstrukcji, nie na wyposażeniu, które się przestawia.
Co zrobić na piętrze, gdzie słychać mniej niż pięć
Gdy po pomiarze okazuje się, że na części kondygnacji pracownik słyszy 3 lub 4 radiolatarnie, masz trzy rozsądne ścieżki. Pierwsza: dołożyć nadajniki w tym obszarze, jeśli pozycja 3D jest potrzebna operacyjnie. Druga: zostawić ten obszar w trybie prostszym, czyli wskazania najbliższej lokalizacji, i jawnie opisać to w instrukcji dla dyspozytora. Trzecia: przesunąć istniejące nadajniki bliżej środka obszaru zamiast przy ścianach.
Nie zalecamy wyłączania poszczególnych odczytów ani zaniżania progów, żeby formalnie osiągnąć pięć. Pozycja wyliczona z odczytów o bardzo niskiej mocy jest mniej wiarygodna niż uczciwe wskazanie najbliższej lokalizacji. Przed decyzją warto zebrać dane z kilku dni pracy, bo liczba słyszanych nadajników zmienia się z porą dnia i obłożeniem hali.
Uśrednianie i stabilność pozycji
Moc sygnału (RSSI) jest normalizowana i uśredniana z maksymalnie 4 ostatnich odczytów, co ogranicza skoki pozycji. W budynku z wieloma kondygnacjami efekt uśredniania jest szczególnie istotny, bo pojedynczy odczyt odbity od metalowej konstrukcji potrafi chwilowo przenieść pracownika na inne piętro na mapie.
Jeśli mimo uśredniania pozycja skacze, najpierw sprawdzamy listę nadajników zapisanych w obszarze, a dopiero potem parametry algorytmu. Typową przyczyną jest nadajnik zapisany w systemie w złej lokalizacji albo dwa urządzenia o tym samym identyfikatorze.
Kolejność działań przy wdrożeniu
Rekomendujemy sekwencję: plan budynku i liczba kondygnacji w edytorze struktury, rozmieszczenie wstępne wg 1 nadajnik na 100–200 m², pomiar słyszalności na każdej kondygnacji przy realnym obłożeniu, decyzja per obszar (tryb prosty czy 3D), dołożenie nadajników tylko tam, gdzie 3D jest wymagane, test przejścia klatką schodową i weryfikacja na mapie z dwuklikiem w pracownika, który otwiera budynek na właściwym piętrze.
Materiał wideo
Często zadawane pytania
Czy 5 nadajników musi być na każdym piętrze?
Nie. Pięć odczytów dotyczy jednego cyklu pomiaru u pracownika, więc mogą pochodzić także z sąsiedniej kondygnacji. Przy projekcie liczy się jednak tylko to, co pracownik słyszy wyraźnie.
Co jeśli pozycja 3D nie jest potrzebna?
Zostajesz przy trybie prostszym, który wskazuje najbliższą lokalizację na podstawie mocy sygnału. Wystarcza on do informacji o piętrze i pomieszczeniu.
Czy mogę mieszać oba tryby w jednym budynku?
Tak. Podejście per obszar jest rozsądne: zagęszczasz tylko miejsca, w których wysokość pracy ma znaczenie, na przykład antresole.
Porozmawiajmy o układzie nadajników w Twoim zakładzie
Pokażemy mapę, odczyty i konfigurację na Państwa planie obiektu. Umów krótką rozmowę z zespołem InnerWeb.
Porozmawiajmy