Po co powtarzać test przy odbiorze systemu
Dział IT odbierający system bramy nie sprawdza zwykle, co się stanie, gdy skaner poda coś niespodziewanego. Tymczasem skaner USB lub HID to klawiatura: wpisuje znaki, które ktoś mógł przygotować na wydruku. Kod QR potrafi zawierać adres, skrypt, ścieżkę plikową albo ciąg przypominający zapytanie do bazy.
Opisany scenariusz jest testem funkcji, nie historią wdrożenia u klienta. Opiera się na zestawie przypadków, który system przechodzi w testach bramy, i podpowiada, jak podobny przegląd przeprowadzić samodzielnie na środowisku testowym zakładu.
Zestaw ciągów i oczekiwany wynik
Testy bramy przepuszczają pięć rodzajów złośliwych ciągów. Żaden z nich nie może otworzyć dostępu ani zmienić stanu osoby w systemie. Do własnego odbioru warto przygotować wydruki z identyczną zawartością i zeskanować je zwykłym skanerem zakładu.
Najbardziej pouczający jest ostatni przypadek, czyli sfabrykowany token o poprawnej długości na obcej domenie. Wygląda jak prawdziwy kod, ale system nie traktuje adresu jako polecenia, tylko jako ciąg do klasyfikacji.
- skrypt zaczynający się od javascript:,
- znacznik script wpisany jako treść,
- ścieżka wychodząca poza katalog,
- ciąg przypominający wstrzyknięcie SQL,
- sfabrykowany 64-znakowy token na obcej domenie.
Długości w teście bramy
Dlaczego ciąg nie wykona niczego
Skaner jest traktowany wyłącznie jak klawiatura: to, co wpisze, jest ciągiem znaków do klasyfikacji wyrażeniem regularnym. Nigdy nie jest adresem do otwarcia, HTML-em do wyświetlenia ani kodem do wykonania. Przeglądarka na bramie nie nawiguje pod adres z kodu.
Po stronie serwera wartość jest sprawdzana od nowa. Przeglądarka wysyła tylko surowy ciąg, a jej własny wynik rozpoznania nie jest brany pod uwagę. Dzięki temu zmodyfikowany klient nie może zadeklarować, że ciąg jest poprawnym tokenem. Wyszukiwanie plakietki i karty w bazie odbywa się wyłącznie zapytaniami parametryzowanymi, więc fragment przypominający SQL pozostaje zwykłą wartością.
Limit długości i jednolita odpowiedź
Brama odrzuca ciąg dłuższy niż 512 znaków, zanim zacznie go rozpoznawać. To prosty bezpiecznik przed próbą zalania pola ogromnym wpisem. Test odbiorczy powinien obejmować ciąg tuż poniżej i tuż powyżej tego progu, żeby zobaczyć różnicę w zachowaniu.
Odpowiedź na kod nieznany, unieważniony i zmyślony jest ta sama: „nieznany kod” (404), bez odesłania zeskanowanego ciągu. Dla IT oznacza to, że w oknie bramy nie pojawi się fragment wpisanego tekstu, który mógłby posłużyć do ataku na stronę. Oznacza też, że sama odpowiedź nie mówi, czy kod kiedyś istniał.
Co zapisać w protokole odbioru
Protokół odbioru powinien zawierać listę przetestowanych ciągów, datę testu, nazwę środowiska i wynik dla każdego. Dobrze dopisać obserwację, że po teście nie zmieniły się dane osób ani stan „na terenie”. Brak zmian jest dowodem, że ciąg nie przeszedł do logiki biznesowej.
Zespół IT może też sprawdzić, czy próby zostały zapisane w historii zdarzeń. System zapisuje każdą próbę na bramie, także odmowę, więc test zostawia ślad, który da się później odróżnić od ruchu produkcyjnego. Szczegółowy opis metody oceny kodu dostawcy znajdzie się w poradniku o odporności bramy na złośliwe ciągi.
Lista kontrolna
Materiał wideo
Często zadawane pytania
Czy fałszywy token z obcej domeny może otworzyć bramę?
Nie. Serwer sprawdza surowy ciąg od nowa i nie traktuje adresu z kodu jako polecenia. Token spoza systemu kończy się komunikatem „nieznany kod”.
Czy test można wykonać na produkcji?
Lepiej na środowisku testowym zakładu. Na produkcji każda próba zostaje zapisana w historii bramy i mogłaby zaburzyć analizę zdarzeń.
Co z ciągami dłuższymi niż 512 znaków?
Brama odrzuca je, zanim zacznie rozpoznawanie. Warto uwzględnić taki ciąg w teście odbiorczym.
Zobacz test bramy na żywo
Pokażemy zestaw ciągów i zapis prób w historii bramy. Umów demonstrację z zespołem InnerWeb.
Porozmawiajmy