Sytuacja wyjściowa w zakładzie produkcyjnym
Koncepcja dla zakładu produkcyjnego średniej wielkości: wykonawca przychodzi na prace serwisowe, recepcja drukuje mu etykietę z kodem QR, imieniem i nazwą firmy, a on wkłada ją do przezroczystej kieszeni. Po przerwie zostawia plakietkę na biurku w świetlicy. Obok siedzi pracownik innej firmy, który z ciekawości robi zdjęcie plakietki telefonem.
Kierownik ochrony zadaje wtedy dwa pytania. Po pierwsze: czy z samego zdjęcia da się wejść na teren albo poznać dane wykonawcy ponad to, co i tak jest wydrukowane. Po drugie: czy osoba trzymająca zdjęcie może sprawdzić, czy kod nadal działa. Odpowiedź na oba pytania wynika z konstrukcji kodu, a nie z dyscypliny użytkowników. Scenariusz nie opisuje wdrożenia u konkretnego klienta, tylko zachowanie systemu zapisane w dokumentacji funkcji.
Co jest zapisane w kodzie QR
Kod QR koduje adres instancji systemu w postaci ścieżki /q/ i tokenu. Ten sam adres trafia do e-maila z zaproszeniem i na wydruk etykiety ochrony. Token ma 64 znaki szesnastkowe, czyli 256 bitów, i powstaje z 32 losowych bajtów generatora kryptograficznego. Nie wynika z licznika, numeru osoby ani daty, więc nie da się go odgadnąć na podstawie kodu sąsiedniej plakietki.
W kodzie nie ma nazwiska, numeru PESEL, zakresu uprawnień ani daty ważności. Wszystko, co system wie o właścicielu, leży po stronie serwera i jest przypisane do tokenu. Etykieta ma neutralny wygląd: logo zakładu i kod QR z imieniem oraz firmą, bez nazwy serwera w opisie. Przechodzień widzi więc tylko to, co widać na papierze.
- adres instancji i ścieżka /q/ z tokenem,
- token 64-znakowy, 256 bitów, losowy,
- brak danych osobowych i uprawnień w samym kodzie,
- na etykiecie tylko logo zakładu, imię i firma.
Elementy tokenu plakietki QR
Co zobaczy osoba, która zeskanuje zdjęcie
Telefon otwiera publiczny adres, a serwer nie sprawdza w nim tokenu. Kod ważny, kod unieważniony i zmyślony ciąg o właściwym kształcie dają ten sam przebieg i przekierowanie tej samej postaci. Przechodzień nie dowie się więc, czy plakietka na biurku jest aktywna, ani czy ktoś ją wymienił.
To rozwiązanie ma konsekwencję praktyczną dla ochrony: skan z telefonu nie służy do rozpoznania właściciela. Dane właściciela pokazują się dopiero w miejscach, gdzie skanuje uprawniony sprzęt, czyli na bramie i na tablecie szkoleniowym. Tam kod nieznany, unieważniony i zmyślony kończą się tym samym komunikatem „nieznany kod” (404), bez odesłania zeskanowanego ciągu. Panel ochrony również nie dostaje tokenu w odpowiedzi API, tylko fakty pochodne: czy osoba ma aktywną plakietkę i kiedy ją wydrukowano.
Co z zeskanowanym zdjęciem na bramie
Zdjęcie aktywnej plakietki pokazane skanerowi na bramie zostanie rozpoznane jak oryginał, bo system nie odróżnia wydruku od jego kopii. Dlatego znaczenie ma decyzja podejmowana po skanie: werdykt bramy składa się z czterech składników, czyli braku zaległych szkoleń, braku brakujących kwalifikacji do prac niebezpiecznych, zezwolenia w toku na dziś oraz aktywnego konta. Osoba bez któregokolwiek z nich dostaje odmowę, a każda próba, także odmowa, zostaje zapisana.
Drugie zabezpieczenie to stan „na terenie”. Skan na bramie ustala wejście, wyjście albo odmowę z aktualnego werdyktu i tego stanu. Jeśli prawowity właściciel już jest w zakładzie, a ktoś próbuje wejść z kopią, ślad takiej próby zostaje w historii zdarzeń. Warto o tym powiedzieć ochronie: odmowa i nietypowa sekwencja skanów to materiał do wyjaśnienia, a nie szum.
Jak zamknąć scenariusz po stronie zakładu
Gdy wykonawca zgłosi, że plakietka leżała bez nadzoru, recepcja unieważnia ją i wystawia nową. System nie nadpisuje starego wiersza: powstaje nowy token, a stary zostaje w historii jako unieważniony. Nowa plakietka uruchamia nowy mail z nowym kodem, a każda osoba dostaje mail z kodem najwyżej raz dzięki atomowemu znacznikowi w bazie.
Dla kierownika ochrony wynikają stąd trzy zasady. Kopia zdjęcia przestaje działać w chwili unieważnienia. Nie trzeba wymieniać wszystkich plakietek w zakładzie. Dowód, który token był ważny danego dnia, zostaje w historii. Szczegóły procedury opisuje poradnik o unieważnieniu plakietki, a sposób myślenia o zrzutach ekranu dobra praktyka o udostępnianiu przepustki.
Lista kontrolna
Materiał wideo
Często zadawane pytania
Czy ze zdjęcia kodu da się odczytać dane osobowe?
Nie. Kod zawiera adres instancji i losowy token. Dane właściciela leżą na serwerze i pokazują się tylko na bramie oraz tablecie szkoleniowym, gdzie skanuje uprawniony sprzęt.
Czy przechodzień sprawdzi, czy kod nadal działa?
Nie. Publiczny adres daje ten sam przebieg dla kodu ważnego, unieważnionego i zmyślonego, więc aktywność plakietki pozostaje niewidoczna z zewnątrz.
Co zrobić, gdy wykonawca zgubił plakietkę?
Unieważnić ją i wystawić nową. Stary token zostaje w historii jako unieważniony, a nowy kod trafia do osoby w nowym mailu albo na wydruku od ochrony.
Przejdźmy ten scenariusz na Waszej bramie
Pokażemy na demonstracji, co widzi telefon przechodnia, a co widzi uprawniony skaner. Umów rozmowę z zespołem InnerWeb.
Porozmawiajmy