InnerWeb
Przejdź do treści

Skan sekretów w repozytorium dostawcy

Dział IT lub zakupów może zapytać dostawcę oprogramowania, czy hasła i klucze trafiają do repozytorium, i oczekiwać dowodu, a nie zapewnienia. Poniżej podajemy pytania, wzorzec polityki oraz przykład z praktyki: skan w potoku blokuje wejście sekretu do repozytorium, a konfiguracja jest dostarczana spoza kodu.

0
plików ze zmiennymi środowiskowymi w repozytorium (polityka)
Źródło: karta
3
elementy dobrej odpowiedzi dostawcy: polityka, automat, dowód
Źródło: karta

Dlaczego to pytanie ma sens

Sekret w repozytorium zostaje w historii zmian także po usunięciu pliku. Dostęp do repozytorium oznacza wtedy dostęp do hasła, a zakład, który instaluje system u siebie, dziedziczy to ryzyko. Pytanie do dostawcy nie dotyczy więc doskonałości, tylko mechanizmu, który blokuje błąd, zanim trafi do historii.

Dobra odpowiedź dostawcy składa się z trzech części: polityki, automatu i dowodu, że automat kiedyś zadziałał lub że wcześniejszy błąd został usunięty.

Polityka: gdzie żyją wartości

U nas obowiązuje polityka, że repozytorium kodu nie zawiera plików ze zmiennymi środowiskowymi. Wartości trzymane są w CI/CD, w środowisku kontenera na serwerach oraz w domyślnych wartościach lokalnego stosu dewelopera. Na serwerach całą konfigurację dostarcza środowisko kontenera.

Lista wymaganych zmiennych jest w repozytorium jako kontrakt zawierający same nazwy, bez wartości. Test automatyczny w każdym potoku sprawdza, że żadna wymagana nazwa nie brakuje i że w pliku nie ma znaku równości.

Przy instalacji u klienta polityka ma jeszcze jeden wymiar: wartości sekretów powstają i są przechowywane po stronie zakładu, a dostawca nie zna ich i nie przechowuje ich w swoim repozytorium. Zapytaj więc, kto generuje hasła i klucze instalacji, kto je rotuje i w jakim magazynie leżą na serwerze zakładu.

Automat: skan w potoku

Skan sekretów w potoku blokuje wejście hasła lub klucza do repozytorium. To odróżnia mechanizm od deklaracji: zmiana z sekretem nie przechodzi dalej. Poproś dostawcę o nazwę narzędzia, zakres skanowania i o to, czy skan obejmuje historię, a nie tylko ostatni commit.

Zapytaj też, co się dzieje po wykryciu. Poprawna odpowiedź to zablokowanie zmiany, unieważnienie wartości i wpis do rejestru zdarzeń, a nie samo usunięcie linii z kodu.

Dowód: co dostawca powinien pokazać

Wiarygodny dostawca pokazuje mechanizm, a nie tylko deklarację: konfigurację potoku ze skanem, wynik skanu z ostatniej zmiany oraz opis procedury po wykryciu sekretu. Dobrze, gdy dostawca potrafi też wskazać, że lista wymaganych zmiennych jest kontraktem z samymi nazwami, a skan blokuje powtórkę błędu.

Poproś o trzy konkretne artefakty: zrzut konfiguracji potoku z włączonym skanem, raport ze skanu z ostatniego wydania oraz procedurę reagowania na wykryty sekret. Procedura powinna wskazywać osobę odpowiedzialną, termin unieważnienia wartości i sposób powiadomienia klienta, jeśli sekret dotyczył jego instalacji. Brak któregokolwiek z tych elementów warto odnotować w kwestionariuszu jako lukę do domknięcia przed podpisaniem umowy.

Dowodem może być też zachowanie systemu: brakująca zmienna kończy się komunikatem z nazwą brakującego ustawienia, a brak zmiennej trybu działania zatrzymuje start zamiast po cichu włączyć tryb deweloperski z debugerem.

Pytania do wpisania w kwestionariusz

Poniższe pytania można wkleić do kwestionariusza dostawcy. Każde ma odpowiedź sprawdzalną: dokumentem, zrzutem konfiguracji potoku lub demonstracją.

Warto dopisać termin odpowiedzi i osobę po stronie dostawcy. Odpowiedź ogólna typu „stosujemy dobre praktyki” nie jest dowodem.

  • Czy repozytorium zawiera pliki ze zmiennymi środowiskowymi?
  • Gdzie trzymane są wartości sekretów na serwerach i w potoku?
  • Czy skan sekretów blokuje zmianę w potoku i czy obejmuje historię?
  • Co się dzieje z sekretem po wykryciu?
  • Czy brakująca konfiguracja zatrzymuje start systemu?

Materiał wideo

Często zadawane pytania

Czy skan sekretów wystarcza jako jedyne zabezpieczenie?

Nie. To jedna warstwa. Uzupełniają ją polityka trzymania wartości poza repozytorium i test, który wymusza listę nazw bez wartości.

Co odróżnia dowód od deklaracji?

Dowód można sprawdzić: konfiguracja potoku, wynik skanu, opis procedury po wykryciu sekretu. Deklaracja to zapewnienie bez weryfikacji.

Czy brak pliku z sekretami oznacza brak ryzyka?

Nie. Wartości muszą gdzieś być, więc pytaj, w jakim magazynie i kto ma do nich dostęp.

Jak często powtarzać pytanie?

Przy wyborze dostawcy, przed większą aktualizacją i po każdym incydencie bezpieczeństwa po stronie dostawcy.

Chcecie sprawdzić nasz proces?

Opowiemy, jak działa skan sekretów i konfiguracja bez plików env, i odpowiemy na kwestionariusz Waszego działu IT.

Porozmawiajmy